บทที่ 92

ฉันคว้าโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียง หรี่ตามองจอที่สว่างจ้าในแสงสลัวยามเช้า ไม่มีข้อความตอบกลับ ข้อความที่ฉันส่งหา "คุณชายลึกลับ" เมื่อคืนยังคงไม่ถูกเปิดอ่าน มีแค่เครื่องหมายถูกอันเดียวที่บอกว่าข้อความถูกส่งไปแล้ว แต่ยังไม่ได้อ่าน

"ดีนะที่ไม่ได้โทรไป" ฉันพึมพำกับตัวเอง นึกถึงคำแนะนำของโอลิเวีย นิ้วฉันลอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ